152 
ren minstens op de helft verminderd; maar geen won- 
der, want het was den tijger gelukt zijn moordwerk 
lang in stilte te verrigten. In het begin dezes jaars was 
hij minder voorzigtig, en in het regen-saisoen verkon- 
digden zijne sporen, in de pas gereinigde thee-tuinen, 
zijne menigvuldige nachtelijke omwandelingen op 
schier alle punten van mijne plantage. Ja het bleek 
zelfs, dat niet één maar vele tijgers mijn park exploi- 
teerden: elke stap in de wildernis verkondigde hunne 
verwoestingen; — herten, zwijnen, buffels, paarden, 
niets was hun te goed. Op zekeren dag werd een 
mak hert, dat ik eigenhandig met geitenmelk had op- 
gebragt, en dat zich zelden buiten mijn omheind erf 
verwijderde, binnen hetzelve door een’ tijger gegrepen, 
over het rasterwerk (11 of 12 voet hoog) naar buiten 
gebragt, en, wijl zeker de dag den moordenaar over- 
viel, zorgvuldig met bladen en ruigte overdekt, ter- 
wijl hij zelf, in het meer verwijderde gedeelte der 
wildernis, een geschikt uur ging afwachten om zijne 
prooi te verslinden; de bloedsporen bragten deze fei- 
ten uit. Nu werd eene wolvenklem gelegd, een 
geweer met gespannen haan gepointeerd op het ge- 
doode hert, en daarmede de trekker van het geweer 
in verbinding gebragt, maar alles te vergeefsch; den 
volgenden ochtend werd de klem toegeslagen gevon- 
den, het geweer had geweigerd, — het wild was 
verdwenen en het terrein toonde sporen van het 
snoode feestmaal. Op hetzelfde oogenblik werd mij 
de tijding gebragt, dat in dienzelfden nacht eene 
