134 
schoof; — ik dacht aan de oraai santja (eene variëteit 
van de boa, zooals ik er vroeger reeds had aange- 
troffen) doch bliksemsnel veranderde mijne meening 
weder, en bleek het mij, dat ik het vervolgde monster 
zelf voor had; de vijand had echter slechts even ter 
verkenning zijne vesting verlaten, waarin hij zich on- 
middelijk weder terug trok, zoodat de gelegenheid 
ontbrak, om reeds op dat oogenblik een bekwaam 
schot aan te brengen; bovendien was de afstand wel 
wat groot. — Toen de weg, tot stuiting van het vuur, 
aangelegd, in den vorm van een lang ovaal, gereed 
was, werd in het midden de brand ontstoken, en nu 
wachtten wij met kloppende harten het oogenblik af, 
waarop de tijger, door het eene vuur uit zijne schuil- 
plaats verdreven, het andere , namelijk dat mijner ge- 
weren, zou te gemoet loopen. — De brandende massa 
was eene soort van kom van 200 passen lang en 150 
breed, met eene zachte helling aan de oost- en west- 
zijde. Het vuur werd aan de noordzijde en‚na eenige 
minuten, aan de oost- en westzijde ontstoken, ter 
wijl ik aan de zuidzijde den tijger afwachtte. Toen 
het voor hem te na kwam, en hij geene kans zag om 
schuil te blijven, deed hij eenen ontzettenden sprong 
midden door het vuur heen , en ontkwam noordwaarts. 
Niemand was hierop voorbereid, doch een toeval her- 
stelde het kwaad: — de wind was onder de operatiën 
sterk zuid geworden, en had het vuur, dat binnen den 
bepaalden omtrek had moeten blijven, noordwaarts 
naar de andere zijde van den weg doen overslaan, en 
