135 
de tijger, na een eind wegs over de laauwe asch te 
hebben geloopen, stuitte dus op nieuw tegen eene 
brandende massa, die hem dwong terug te gaan ; — hij 
kreeg op dezen togt noord- en zuidwaarts eenige kogels, 
die door den afstand weinig werking deden. Het ge- 
lukte hem thans zich op nieuw te verschuilen in eenige 
struiken riet, waarop het vuur geen vat had kunnen 
hebben, door hunne nabijheid aan wellen, die in 
den bodem van het ravijn ontspringen. — Ik moest 
hem nu geregeld van struik tot struik vervolgen, en 
elk dier terugtogten ging vergezeld van een gebrul, 
dat de toehoorders, niettegenstaande de hitte, van 
schrik deed verstijven; soms deed hij eenen aanval op 
de drijvers, en gaf zich bloot, en het was bij eene dier 
gelegenheden, dat ik hem met een snippengeweer een’ 
kleinen kogel in het hart schoot. Met omzigtigheid 
naderden de omstanders het gevallen monster; tot ge- 
ruststelling van een ieder gaf ik het nog een pistool- 
schot, dat alle quaestie over leven of dood uitmaak- 
te. Het was eene prachtige tijgerin, de lengte, van 
den neus tot het einde van den staart was ruim acht, 
de hoogte ruim drie voeten rhijnlandsch. De inlanders 
beweerden aan hare tanden te kunnen zien, dat zij 
zeven menschen had verslonden. De vreugde was groot 
op het etablissement, en den volgenden dag kwam 
ieder in feestgewaad den algemeenen vijand bezig- 
tigen. 
Het gelukte mij de huid behoorlijk af te stroopen ; 
het ligchaam werd in stukken gesneden en door vrou- 
