138 
die spoedig opgemerkt zouden worden. Over het al- 
gemeen rijpt, op zijn vroegst genomen, eerst binneu 
verloop van een jaar het voorttelingsvermogen. De 
ginder voortgebragte, en mede overgevoerde nieuwe 
broedsels, zouden zich alsdan in groote menigte moe- 
ten vertoonen. Dit is echter geenszins het geval; want 
alle terugkomende vogels beginnen zich dadelijk te 
paren. Vertoonen zich ook ongepaard gebleven ooije- 
vaars, dan zijn het, naar den regel, alleen manne- 
tjes, die met de nestelende paaren dikwijls in hevigen 
strijd geraken, en dus wel degelijk zucht- tot paren be- 
wijzen. Dat steeds dezelfde vogels zich weder naar 
hunne broedplaatsen begeven, daarvan kunnen twee 
voorbeelden uit eigene ervaring getuigen. 
In mijne vroege jeugd schoot ik een’ ooijevaar den 
klaauw van den regterpoot af. Hij behoorde tot een 
nest in het naaste dorp, kwam er jaren achtereen 
weder terug, en behield in de wandeling, om zijn 
hinkend loopen, den algemeenen bijnaam van »hompel- 
hainotter,” Het was een mannetje, en doordien het 
wijfje zich, bij het treden, niet nederhurkt gelijk an- 
der gevogelte, maar blijft staan, had de verminkte 
ooijevaar, door het missen van eene klaauw, bij het 
volvoeren van den huwelijkspligt veel moeite te verdu- 
ren. Het gelukte echter, zoo als het uitgekomen broed- 
sel nader bewees. 
Even zoo schoot ik, ongeveer veertig jaar geleden, 
in onze streek een weinig te veel op de tortelduiven , 
die, in den herfst wanneer ze zeer vel zijn, gaarne 
