144 
vallen, wanneer hij de snip had kunnen apporteren (*). 
De houtsnip werd herhaaldelijk opgedaan, maar zij 
wist zich buiten schot te houden; hiermede verliep min- 
stens vier uren, en tevens de kans, dien dag nog 
gelukkig te eindigen; mijne gezellen waren over mijn 
onvermoeid doch vruchteloos aanhouden verdrietig ge- 
worden , zoodat ik er in toestemde om van de snip af 
te zien, bijaldien zij niet lag aan eene dubbele haag 
boven den wind, van het bosch op eenige honderd pas- 
sen verwijderd. 
Naauwlijks was de hond aangezet, terwijl ik door 
een drooge sloot stapte om den buitenkant te nemen, 
of er vloog een roofvogel uit de haag, die op den aan- 
slag werd geschoten , en die reeds de vleugels zamen 
trok, voor dat de andere jagers voldoende gezien had- 
den welk een’ vogel het was. 
In plaats van een’ valk bragt de hond eene houtsnip, 
hetwelk natuurlijk groote verbazing wekte, te meer 
daar ik altijd gelukkiger ben dan een anderen veelal 
zoo veel kans krijg als twee te zamen. 
De snip was nog weinig door den valk geplukt; 
en ik bedekte de kale plek door een snelle wending 
in de hand, toen ik moest laten voelen dat ze nog 
warm was. Het werd noodig, om de ware toedragt 
te doen kennen, ook den valk te vertoonen, die zich 
tegen »rakkertje” te weer stelde. 
@ Wij mogen hier onze gevestigde opinie over zoodanige handelwijze niet 
verzwijgen. — Het straffen of beloonen van den hond, afhankelijk te maken 
van het toevallig raak- of misschieten — niet van zijne daden —, is even 
ongerijmd als ondoelmatig. — Men denke er slechts over na! 
RED, 
Ee EN 
