15! 
dere soort van jagt. Velen betreuren het daarom, 
dat de vos en zelfs het konijn zoozeer verminderen, 
dat dit bedrijf schier vruchteloos wordt. 
Wanneer de weiman ter jagt door tegenspoed ge- 
dwarsboomd, door mislukte schoten ontmoedigd 
wordt, biedt hem het konijn eene aangename afleiding 
aan; door beter aangebragte, dikwerf herhaalde scho- 
ten, verzoent hij zich weder met zich zelven, en zijn 
leed is vergeten. 
Indien men wijders de in artikel 30 genoemde 
dieren wel beschouwt, en vergelijkt met sommige 
andere hier niet genoemde, zal men weldra ontwa- 
ren, dat de opgave in dit artikel onvolledig is; want 
buiten deze vertoonen zich vele anderen, vooral roof- 
vogels, die men schadelijk acht. Wel is waar heeft 
de tegenwoordige wet, — die overigens zeer juist in 
deze opgave de dieren heeft gequalificeerd —, deze 
leemte wel eenigzins, doch onvoldoende, door artikel 
29 aangevuld. Trouwens, de geschiedenis van ons 
artikel bewijst voldoende, dat men ín de verschillende 
provinciën van Nederland die, voor 1795, hare 
reglementen op de jagt respective vaststelden, even 
zoo vele meeningen voedde omtrent het nadeel , door 
dit of dat dier aan het jagtveld toegebragt. Slechts 
omtrent enkelen was die meening overeenstemmend. 
Hier kende men alleen premiën toe voor gedoode 
viervoetige dieren, den wolf en den vos; daar werd 
dit getal wel met een paar vermeerderd, doch steeds 
zeer onvolledig. Een afdoend bewijs, dat onze voor- 
