152 
vaderen óf eene onvolledige kennis van deze dieren 
hadden, óf dat de overigen, later onder het getal 
schadelijke opgenomen, niet nadeelig werden geacht. 
Intusschen , het getal vermeerderde wel in de wet van 
17 April 1807, opgevolgd door een reglement van 8 
Mei daaraanvolgende, doch omtrent de roofvogels 
bleef dezelfde onzekerheid en verwarring heerschen. 
De wet van 11 Julij 1814 nam deze bepaling, met 
hare gebreken , blindelings over. Ook zij spreekt van 
den gier, in Nederland onbekend, van den wolf, die 
reeds lang uit het tegenwoordige Nederland was ver- 
dwenen , en schijnt de wezel en den bunsing voor het- 
zelfde dier te houden; een bewijs, hoe gering de ken- 
nis van deze dieren was. Deze verwarring is door 
artikel 30 met zaakkennis opgeheven. 
Deze elkander afwisselende meeningen, tastbaar in 
de reglementen en wetten op het stuk der jagt, omr- 
trent een onderwerp, hetwelk aan geene wijziging 
bloot kon staan, wanneer het nadeelige van deze die- 
ren eenstemmig als bewezen was aangenomen, be- 
wijzen, naar onze meening, niet veel voor de inner- 
lijke deugd van dit stelsel. Zij moesten noodwendig 
tot de onvolledigheid leiden, die wij thans nog in de 
lijst dezer dieren opmerken. Wil men toch uit de 
roofzucht van het dier afleiden, dat het den wildstand 
schade toebrengt, dan moet het verwondering baren , 
dat de wetgever onder anderen, de ekster, de kraai 
en de vlaamsche gaai niet onder hen heeft gerangschikt. 
Zij zijn immers roofvogels, en bovendien, met uit- 
