159 
hen, die zich immer onledig hielden met de opvoe- 
ding van jonge vossen. 
Het is alleen aan de ontwikkeling van de geslachts- 
drift toe te schrijven, dat hij later den indruk van 
zijne natuurlijke neiging, de zucht naar vrijheid, ont- 
waart en in zijnen gemeenzamen omgang om zoo te 
spreken verkoelt. De eenzaamheid schijnt hem dan 
aantrekkelijker; doch hetzelfde merkt men, in zekere 
mate, bij den hond op, wanneer deze drift hem ver- 
voert. 
Laat ons billijk zijn en niet altijd onvoorwaardelijk 
meeningen aankleven, die, bij een naauwkeurig 
onderzoek dikwerf hare waarde verliezen. De vos, 
in zijne ware gedaante onderzocht en nagegaan, le- 
vert hiervan een treffend voorbeeld op. Welligt heeft 
La Fontaine, die den vos, als een rijk onderwerp 
voor zijne fabelen, met een denkbeeidig, maar tevens 
boosaardig karakter bekleedt, ons te ver van het ge- 
bied der werkelijkheid medegesleept. Indien de vos, 
in betrekking tot het jagtveld, werkelijk zoo nadee- 
lig ware als men voorwendt, indien hij het wild op- 
spoorde en dreef, en aldus konde bemagtigen, dan 
zeggen wij niet te veel deor vooruit te stellen, dat dan 
ook dáár, waar hij zich ophoudt, het haas, het pa- 
trijs enz. lang reeds verdwenen zouden zijn. Hij 
jaagt niet, hij spoort niet op, hij drijft niet, maar hij 
beloert en bespringt zijne prooi. Wat zoude er wor- 
den van het hulpelooze jonge haas; wat van het tee- 
dere patrijs, van de kwartel, wat van den zorgeloo- 
