160 
zen fasant, die, zijns ondanks, opgroeijen, indien hij 
hun spoor opnemen en volgen kon? Zij zouden zijne 
roofzucht moeijelijk ontkomen. 
Dat deze dieren zijne roofzucht niet opwekken, lei- 
den wij af uit de aannemelijke hoedanigheid, dat hij, 
gelijk sommige honden, met welke de bunsing en 
het fluwijn worden gevangen, het zoogenaamde zoete 
spoor, dat is, het spoor van hazen en patrijzen enz. 
niet kent, niet opneent. 
Maar verplaatsen wij ons, in onze verbeelding in 
een jagtveld, waar hij veelvuldig voorkomt. 
Wat merkt men daar op? Dat dáár, waar veel vos 
is — zonderling genoeg — tevens veel wild voor- 
handen is (*); dat dáár, waar vele konijnen zijn, 
weinig vos, maar ook weinig wild is. Deze daad- 
zaak, die niet rijmt met het voorgewende nadeel, is, 
bij eenige studie van het jagtveld, niettemin in het 
oog loopend. 
Bij een aandachtig onderzoek van den aard der ge- 
wone en meest gezochte voedingsmiddelen van dit dier, 
ondekt men, dat hij bijzonder krengen en die dieren, 
welke, in onderaardsche holen levende, een sterk f 
krachtig maar walgend vleesch aanbieden, najaagt. On- 
der de vogels trekt bijzonder het waterwild, dat hij 
(*) Wij meenen den lezer te moeten opmerken, dat het buiten onzen werk- 
kring ligt om, in den regel, op de ingezonden stukken critische aanmerkingen 
te maken — vooral niet wanneer ze. daor den S. onderteekend zijn — ; doch 
wij kunaen onze overtuiging niet verzwügen, dat wij hier eene magtspreuk 
aantreffen die, naar ons bescheiden oordeel, deu practischen toets bezwaarlijk 
kan doorstaan, 
RED. 
