162 
huns levens door in bouwvallen, schuren, stallen, 
hout- en hooibergen, zij zijn de geduchste vijanden 
van de duif en de hen; zij zijn wreed, bloedgierig, 
dooden uit moordzucht. Wee de duiventil, het kip- 
penhok, in welke zij doordringen! Alle bewoners 
vallen als slagtoffers van hunne moordzucht. De ver- 
woesting, die zij aanrigten, wordt alteveel op reke- 
ning van den vos gesteld. Men vergeet deze vijanden, 
omdat zij in verborgen schuilplaatsen levende, zich zel- 
den blootgeven, en slechts in duistere, stormachtige 
nachten vooral, de verblijfplaats van dit pluimgedierte 
stoutmoedig aanvallen. De landman vergete ook hier 
niet, dat zij zijne rijke korenschuren van muizen, 
rotten en ander ongedierte zuiveren. 
De bunsing, die in het vrije veld, in den grond en 
oude, holle boomen zijn verblijf houdt, heeft dit met 
den vos gemeen, dat ook hij zich voedt met krengen, 
muizen mollen en dergelijk ongedierte, en eveneens 
lage moerrassige streken gaarne bezoekt. 
In weerwil dat dit dier, in sommige jaren, opmer- 
kelijk vermenigvuldigt, zoodat ons voorbeelden bekend 
zijn, dat één persoon binnen de drie maanden , Novem- 
ber, December en Januarij, een veertigtal bemagtigde, 
was echter toen het jagtveld in dat oord rijk aan 
wild. 
De hermelijn en de wezel, die in zeden en gewoon- 
ten weinig verschil opleveren, zijn werkelijk meer dan 
eenig ander dier, in betrekking tot de jagt, te vree- 
zen; zij zijn talrijk en rustelooze jagers op de eijeren 
