166 
kJ 
dit diertje; ik liep er dan ook in triomf mede naar 
huis, wilde mijn’ vader de geheele toedragt der zaak 
vertellen, doch deze scheen er niet veel mede op te 
hebben, zelfs liet hij mij niet eens uitpraten; doch 
dit benam mij den moed niet; ik zag geen’ vogel of 
meende dien zeker te hebben, hoezeer het later hoogst 
zeldzaam gebeurde, dat ik er eenen trof, — Al opgroei- 
jende werd mijn lust heviger; ik wist aan een ge- 
weer te komen, en besteedde al mijn zakgeld aan kruid 
en hagel, waarmede ik aanvankelijk musschen, later 
duiven en zwaluwen schoot; doch dit moest altijd bui- 
ten het bereik van vaders oor en oog geschieden, want 
hij had eene antipathie tegen alles, wat jagt was. 
Om dus tot jager opgeleid te worden, hieraan viel 
voor mij niet te denken; ik werd naar de school ge- 
zonden, en na aldaar eene duidelijke letter te hebben 
leeren schrijven, lezen en,‚ in passant, WirEem Bartr- 
JENS te hebben doorgewerkt, gaf de meester mij een 
testimonium dat ik voor onderwijs goed vatbaar was, 
hetgeen mijne goede ouders deed besluiten om van mij 
eenen pastoor te maken. — Ik moest dus latijn lee- 
ren; met moeite worstelde ik gui, quae, quod door, 
doch bleef eindelijk in den ablativus absolutus ste- 
ken. 
»Wat nu toch in ’s hemels naam met den jongen aar- 
»gevangen ?” vroeg mijn bezorgde vader aan mijne goe- 
de moeder, toen ik met mijn consilium abeundi in 
huis was teruggekeerd ; vik vrees dat er nooit iets van 
»te regt zal komen.” — »Och ja wel,” sprak moeder, 
