167 
»hij is nog bitter jong, wij kunnen hem goed in de 
»affaire gebruiken; wij willen het beproeven.” 
Dit was juist een kolfje naar mijne hand; ik moest 
dikwijls van huis, en ging nooit zonder geweer, of 
kwartelnet, of iets dergelijks uit om, in passant, 
eenige jagt te maken. Ik moest dus, zoo als men dit 
heet, wel stroopen, want aan eene acte nemen viel 
niet te denken; zelfs mogt men niet weten , dat ik ooit 
met het geweer uit ging, — ook zag men het nooit 
aan huis, want hiervan was ik zeker, dat mijn vader 
het zonder genade had stuk geslagen. 
Ik had dus meer van de zijde mijner ouders, dan 
van den opziener te duchten, want niet zelden werd 
hun door dezen of genen aangebragt, dat ik hier of 
daar jagende was, doch meestal wist ik het tegendeel 
zoodanig te bevestigen dat ik geloofd werd; evenwel 
bleef steeds eenige twijfel bij mijne dierbare ouders 
bestaan, tot het eenmaal zoo duidelijk werd, dat 
ik er niets meer tegen in kon brengen. Het was circa 
14 dagen voor het openen der jagt, dat ik in het veld, 
op eene nog al veilige streek, eene vlugt volwassene 
patrijzen gespeurd had; ik aarzelde niet om er den 
volgenden dag op af te trekken, en nam tot dat einde 
den hond van onzen buurman, die jager was, met mij. 
Ik schoot dan ook in 15 à 20 schoten twee patrijzen, 
en trok naar huis als had ik Crorsus schatten. — De 
patrijzen gaf ik aan mijne lieve moeder zeggende, dat 
ik die voor een prikje van eenen strooper gekocht had. 
Doch hoe wonder kan toch iets uitkomen! Onze bur- 
