168 
gemeester, die liefhebber van de jagt was , vraagde 
aan eenen boer, of er in zijnen hoek ooit gestroopt 
werd. 
»Gestroopt niet, maar wel gejaagd,” was het ant- 
woord. — »Gejaagd!... en wie jaagt daar?” hervatte 
de burgemeester. De boer, geen erg hebbende dat er iets 
achter stak, noemde mij. De-burgemeester zeide: »ik 
»zal op dien strooper laten passen,” en ging ondertus- 
schen de geheele zaak aan mijn’ vader bekend maken; 
nogtans zoude ik mij hier nog al doorgewerkt heb- 
ben, ware het niet, dat insgelijks de boer bij ons 
was aangekomen, verschooning vragende, dat hij mij 
in zijne onnoozelheid verraden had. 
Hierop, zoo als ieder begrijpen kan, volgden vader- 
lijke vermaningen; mij werd onder het oog gebragt, 
dat, zoo lang ik met dat snaphaantje bleef rondloopen, 
er niets van konde komen dan deugnieterij; verschil 
lende tafereelen werden opgehangen van kennissen, die 
er alles doorgejaagd hadden, behalve dat zij met hun 
vijftigste jaar al geheel versleten waren, enz. enz. 
enz. — Ik moest dan ten slotte beloven er geheel van 
af te zien, en hield dit ook tien weken vol, doch lan- 
ger konde ik waarlijk niet; de geest van Sr, Hurerr 
had mij zoodanig bezield, dat ik, toen het zijnen feest- 
dag gold, het niet langer kon uithouden; ik vraagde 
dan ook voor dien enkelen dag permissie, en deze werd 
mij toegestaan. 
De lezer moet weten, dat tijdens de vorige jagtwet, 
in de meeste districten van onze provincie, Sr, HvpenT 
