170 
soldatengeweer , een andere weêr had een’ afdraaijer , 
een was er bij met een groot zakpistool; sommigen 
hadden het slot van ’t geweer met een touw in de lade 
gebonden; een ander had, volgens zijn zeggen, een 
allerkostelijkst geweer, doch er was een klein man- 
. kement aan, namelijk, dat de haan niet bleef staan; 
dus als hij zoude schieten moest hij eerst overhalen, en 
als hij het er op had, den haan los laten, dan ging het 
los. De meesterstukken die op den houten kermisvogel 
en op de jagt door hen zijn uitgevoerd, vallen wat 
lang om op te sommen; die van den vogel zijn buiten 
ons terrein; over die betrekkelijk de jagt, die nog al 
interessant zijn, kom ik later terug. 
De meester scheen de hoofdman van den troep te 
wezen, ik nam dus bijzondere notitie van hem. Hij was 
zoo wat 50 jaren oud, had eene eenvoudige doch def- 
tige houding; alles wat ik in hem kon bespeuren was 
ordelijk en secuur. — Hij haalde zijn geweer, goed vet 
ingesmeerd, uit eenen linnen zak, die in de schouw (*) 
geborgen was; er kon dus geen roest aankomen , en 
ofschoon hetzelve nooit dan met de kermis en op Sr. 
Huserrt gebruikt werd , had hij in een kastje een fleschje 
boom-olie, met een veertje in den kurk bevestigd, dat 
uitsluitend dienen moest om, eer hij het gebruikte, een 
druppeltje op de panveer te laten vallen, dan sloeg die 
beter over; want hij was een aartsvijand van ketsen. — 
Zijn kruidhoorn, die zoo wat plus minus zeven oncen 
kruid inhield, was van eigen ‚maaksel ; een pijpenkop 
*) Schoorsteen RED, 
Ee 
