171 
hìng er voor maat aan; dit kruid had hij daags te 
voren bij den bakker in den oven gedroogd, dan 
schoot hetzelve straffer. — In plaats van hagel had 
hij eene vracht van in achten opgekloofde geweerkogels 
voorhanden; dit gaf altijd doodelijke wonden en schoot 
ook de patrijzen beter uit elkander ; dezen laatsten maat- 
regel hadden meest alle boeren genomen; ieder liet om 
#zeerst een stukje gekapt lood aan den meester zien. 
Een goed gestopt jagtfleschje stak, in eene digt ge- 
bondene blaas, in eenen linnen zak, waarin men te- 
vens eene massa brood en worst zag liggen, als moest 
de meester eene bedevaart gaan doen naar Kevelaar. — 
Tabak, pijp, en eene dito voor het breken , een be- 
hoorlijk vuurslag, ziedaar onzen held ingespannen; 
men trok dan op het pad. 
Meester. »Hoe staat de wind?” 
Een boer. »De haan staat met zijn’ kop naar de zon”. 
Meester. »Daar kunt gij niet op aan, ik heb al drie 
„boodschappen naar den leidekker gezonden om den 
»haan te smeren, en hij komt niet voort; wij zullen 
»het spoedig aan den molen zien. Ik zie het al, de 
»wind staat oost. . . . Oost, en dezen morgen laat ge- 
»regend en sterk gewaaid; het haas kan het in de heide 
»niet houden, het ligt op het hout, wij gaan bosschen 
»jagen.” 
Eenige boeren. »Bravo! bosschen jagen, onze mees- 
»ter weet de hazen liggen, als of hij ze er zelf neer 
»heeft zien kruipen; het zal er van daag op gaan.” 
Daar ik voor een goed schutter gehouden werd, om- 
