173 
»Ja,” zeide de zoon van den brouwer, die mede op 
de jagt was gegaan, per is toch steeds een bonkeur bij 
veen malheur ; t geweer kon even goed op de pan af- 
»gebruleerd zijn.” — Dat is waar ook,” zeide de mees- 
ter, »daarop proeven wij eens, mogelijk wordt het er 
»beter door.” — Ieder haalde een bobbeltje voor den 
dag, dronk een frissche teug en riep, als uit éénen 
mond, » Vivat St. Hubert” De meester , na stilte ver- 
zocht te hebben , zeide, »nu de hazen in die twee bos- 
»schen niet gelegen hebben, liggen zij stellig in dat 
»dennenbosch.” — Verbeeld u, waarde lezer! een den- 
nenbosch van circa twee nederlandsche ellen hoog, een 
paar bunders groot, van onderen geheel digtgegroeid , 
en nat beregend. — »Wij moeten alles voor den voet 
»afjagen; ja jongens! er op af, wij kunnen onderweg 
»een pijpje trekken, dan zijn wij weer versch man. — 
» Allons jongens!’ 
De boeren echter hadden weinig lust om ten derden- 
male door het natte hout te drijven; een hunner zeide, 
»dat hij het pleizieriger vond eerst wat spurrie te jagen !’’ 
tot dat het hout wat drooger was. — »Charmanten in- 
»vall” riep de zoon des brouwers , »ja spurrie jagen!” 
schreeuwden allen. — »Wel nu dan ,” zeide de mees- 
ter, »wij zullen spurrie jagen.” — Ik wenschte, lieve 
lezer ! dat gij dit spurrie jagen eens gezien haddet ; alles 
liep door elkander, in een oogenblik was de geheele 
akker, die minstens 200 bunders groot was, als met 
jagers bezaaid; ieder wilde op zijne manier alleen ja- 
gen, doch zoodra was er geen haas los, of allen liepen 
