174 
het om het zeerst in de rigt. — Ik heb maar eens 
hooren schieten, doeh wel honderd maal hooren ketsen 
en op de pan zien afbranden. — Was het haas uit het 
gezigt, dan joeg ieder weder van voren af aan, on- 
verschillig of het stuk al dan niet afgejaagd was; dit 
duurde zoo wat twee uren, en wij zagen in dien tijd 
vijf à zes hazen. 
Ondertusschen werd het weer helderder; de mees- 
ter wenkte allen te zamen, en gaf den raad om al 
de geweren af te schieten en op nieuw te laden, want 
de hemel wist alleen hoeveel wild men dien dag al 
verketst had. — Wij zouden nu op de heide gaan jagen. 
Deze manoeuvre duurde zoo wat A uur , want velen 
konden hun geweer niet afkrijgen , tenware zij tontel 
op de pan legden en dat aanstaken'; toen men goed ge- 
laden was, ging men zijne boterham zitten eten, want 
de middag was voorbij; dit ging vlugger van de hand 
dan het schieten. Men stopte eene pijp op; onder het 
rooken voorspelde men zich dien dag nog veel heils. 
Alle geweren waren nu versch geladen; ware dit in den 
morgen het geval geweest, wat zouden wij eene magt 
van wild hebben! maar het had zoo niet moeten zijn, 
niemand is tegen ongelukken verzekerd, en ook in alle 
geval wij hadden toch pleizier gehad. — »0O ja,” 
schreeuwden allen, »geene kermis is zoo pleizierig als 
»Sr. Husert.” Onderweg, terwijl wij op de heide af- 
trokken, bevond ik mij met de twee heeren, die langs 
de bosschen opgedreven hadden , in een stukje weiland, 
waar eene kudde schapen graasde; ik had een’ band- 
