175 
hond bij mij, die goed achter hazen dreef, de aan- 
geschotene inhaalde en afmaakte; op eens komen er 
acht patrijzen over ons heengevlogen, die zeker door 
de anderen, die verder afgingen opgestooten waren ; de 
twee heeren schoten, doch natuurlijk mis; maar de 
hond, die niets dan schapen zag en van geene patrijzen 
wist, wanende dat het op de woldragers gemunt was, 
achtervolgde die, en zou er zeker een’ van dood gebe- 
ten hebben, had ik, met geweld van slagen, hem er 
niet afgetrokken. 
Eindelijk bevonden wij ons op de heide; de meester, 
de jagers rangschikkende, plaatste ieder van de heeren N 
die natuurlijk misschoten, op den vleugel, en bewaarde 
met mij het centrum. — In tiet begin ging alles regt 
geregeld, en binnen een half uur tijds hadden wij acht 
hazen opgedaan, waarop meer dan zestig schoten ge- 
lost werden; de geweren ketsten minder, doch nu 
werd alles aangeschoten; de meester vooral was hier 
inderdaad ongelukkig; hij stond juist op het punt 
om te zeggen »het is mijn dag niet,” toen op vijf- 
tien passen een haas voor hem opsprong; dit liep 
met steile lepels vooruit, doch juist op het schot des 
meesters streek het een derzelve. — »Hebt gij het dan 
»van al uw leven zoo gezien,” zeide de meester, 
»ik schiet het grif een oor af en nog valt het niet.” — 
Er viel hier geen twijfel, al die het haas had zien loo- 
pen was getuige, spoedig was het den geheelen kring 
rond verteld, dat de meester een haas het oor had af- 
geschoten ; alle jagers snelden toe om het afgeschoten 
