176 
oor op te zoeken, doch wat men zocht of niet, wat 
men ook sprak van heen gaan, de meester gaf het 
niet op; het oor lag er, het oor moest voor den dag 
komen. — Na nogtans een uur gezocht te hebben, 
en nadat de meester zieh ten volle overtuigd hield, 
dat niemand er meer aan twijfelde, verliet hij schoor- 
voetend de plaats, doch had binnen het tijdverloop 
van vijf minuten wel honderdmaal omgezien; de jagt 
raakte verder in de war, alles liep pêle mêle en 
haastte zich om nog, voor dat het pik donker werd, 
het bosch van den heer G...... ‚…. te naderen, 
waar koolduiven, eksters, kraaijen, uilen, markol- 
ven, en ik weet niet wat al meer, hun nachtverblijf 
houden; daar moest ons laatste geluk beproefd wor- 
den, en inderdaad wij troffen het : twee eksters en eene 
bonte kraai werden bij den brouwer, waar onze bij- 
eenkomst bepaald was, plegtig binnen gedragen. — 
Het was dan ook dáár, dat men had afgesproken om 
het wild te verkoopen en op te teren; doch vermits 
onze jagt eenigzins was tegengevallen, mogt ieder 
zijn geschoten wild houden. 
Wij vonden daar verder een goed pintje bier en 
eene warme kagchel, hetgeen iedereen weder in eene 
vrolijke stemming bragt. — Niemand konde, bij het 
opsommen van het pleizier van dien dag, aan het einde 
komen; verder herinnerde zich ieder zijne vroegere, 
gelukkige avonturen, die in eene latere aflevering zul- 
len volgen. 
JW mens. 
= 
