178 
men. — Allengs werd de ruime tafel met allerlei wer- 
ken bedekt, zelfs de Conspectus avium had eene plaats 
gevonden; wij zwoegden den doolhof, waarin wij ons 
gewaagd hadden rond, met Linnaeus aanvangende, met 
Temminck eindigende. — Vermoeid en verward door de 
tallooze naamverwisselingen — op zich zelve genoeg- 
zaam om het taaiste geduld en het sterkste geheugen 
tot wanhoop te brengen — gaven wij ons gemoed door 
scherpe aanmerkingen lucht, tot dat mijn vriend af- 
scheid nam. 
Het vuur aan den haard brandde nog zoo vrolijk , 
mijne vermoeide leden bevonden zich zoo wél in den 
gemakkelijken stoel, dat ik nog eene sigaar opstak , en 
mij in gedachten verdiepte , terwijl mijne blikken zich 
op de overladen tafel vestigden, en ik van lieverlede in 
dien staat overging, die het juste milieu tusschen sla- 
pen en waken uitmaakt. 
In dien phantastischen toestand scheen het mij toe , 
dat de boeken in omvang begonnen toe te nemen en 
in beweging geraakten, waardoor allengs eene chao- 
tische groep ontstond, welke zich tot aan de zoldering 
verhief. — Toen begonnen zich gedaanten van vogels 
te ontwikkelen, die in onderlingen strijd geraakten. — 
Zoo viel b.v. een gallinazo van Venror met hevige 
woede op eenen trappengier van OkeN aan. — De hoog- 
en laagkoppige torenvalken van Breum zweefden drei- 
gend boven den roofvogel, die op de tafel lag, alleen 
omdat zijn schedel den gewonen vorm had. — De strijd, 
aan welken de grasmuschaardige valken van OKEN een 
