178 
levendig deel namen, werd steeds heviger en de vede- 
ren stoven dwarlend in het rond. — Toen de verwar- 
ring tot het uiterste gestegen was, viel mijn blik op 
de werken van Livnaeus en Temmimck ; zij lagen onbe- 
weeglijk; op beiden prijkte een helder verlichte lau- 
werkrans. 
»Hoe laat zal ik mijnheer morgen wekken ?”’ vroeg 
mijn jager, die de deur opende en mij tamelijk slape- 
rig aankeek. — Het gansche droomgezigt was verdwe- 
nen; alles lag in zijnen vorigen toestand. 
»Ten zeven ure,” antwoordde ik, mij half sluime- 
rende naar bed begevende; want het was middernacht 
geworden. 
Spoedig sliep ik in. — Een droomgezigt verplaatste 
mij in een bosch, waar de heldere herfstzon vrolijk 
door de takken scheen, en volop houtsnippen waren. 
Terwijl ik naar hartelust joeg, trad eensklaps eene 
bleeke gedaante te voorschijn; zij was in het zwart ge- 
kleed, de witte das ontbrak niet, en hare hand was 
met een reusachtig vergrootglas gewapend. 
Die man behoort hier niet; hij is gewis van den 
openbaren weg afgedwaald, ik zal hem te regt hel- 
pen; dacht ik bij mij zelve. — »Gij zijt zeker ver- 
»dwaald, mijnheer! indien ge wilt, zal ik u op den 
»weg , die door het bosch loopt, terug brengen.” 
»Ik dank u, vriendje ,’ zeide hij, terwijl hij eenen 
vlugtigen blik op mijn versleten jagtbuis, en eenen 
vreesachtigen op mijn geweer wierp. 
»Ah, zoo! gij wandelt dus hier voor uw genoegen 
DERDE JAARGANG. 12 
