182 
»galvanische batterij bij de hand, om hem, bij wijze 
»van proefneming, naar de andere wereld te helpen.’ 
»Dat is ook wat, daar is hij al dood; ik heb hem 
»eenvoudig den hals omgedraaid. — Zie nu of ik ge- 
»lijk had.” 
»Ja, het kan wel zijn; maar hoe noemt gij dien vo- 
»gel in het hollandsch?” 
» Gewone eendvogel.” 
»Hem, ja, gewone eendvogel, dat is wel mogelijk ; 
»de kooiman bragt er mij gisteren een koppel present, 
»die geplukt waren; maar die hadden groene koppen, 
»en deze heeft een’ graauwen.” 
»Ik zeide u immers, vóór dat ik schoot, dat die vo- 
»gel een wijfje was; die hebben graauwe koppen.” 
»Wel mogelijk. — Gij moet een drommels gezigts- 
»orgaan hebben! — Weet je wat, die eend is lekker 
»vet ; ik zal ze mede naar huis nemen en, na een be- 
»hoorlijk onderzoek, zien of je gelijk hebt.” 
Terwijl hij den eendvogel in den rokzak stak — 
want de geleerden hebben tamelijke zakken —, had 
mijn hond een haas uit de eikenstruiken opgedaan, 
dat mij dwars voorbij kwam. Paf! daar rolde het als 
een kolfbal. De zwartrok sprong, door het onverwachte 
schot, van schrik ter zijde, en herstelde zich eerst toen 
de hond het haas gebragt, en ik het bij de achterloo- 
pers vast had. Hij naderde mij terwijl het eene laatste 
stuiptrekking deed, en daardoor spatten eenige drop- 
pels zweet op zijnen rok. »Gij hebt zweet van het haas 
„op uw kleed gekregen,” zeide ik, en wees het aan. 
