185 
stroom niet tijdig genoeg hebben kunnen overgeven. 
Merkwaardig is het wijders, dat gelijktijdig met het 
vertrek der ooijevaars en gierzwaluwen de winter-re- 
genmaanden, in de verzengde luchtstreek, ten einde 
loopen. Die regentijd laat een gewemel van kruipend 
en zwevend gedierte na, en ooijevaar en zwaluw vin- 
den werk genoeg, om tot het opruimen daarvan bij te 
dragen. Is dit zoo? Is dit welligt de tusschen-bestem 
ming der natuur, gedurende de afwezigheid van deze 
en andere, tot het opruimen geschikte vogels? Dan kan 
het niet bevreemden, dat van de 40 ooijevaars, die in 
de jaren 1818 en 1820, van behoorlijk gemerkte borst- 
schilden voorzien, in de omstreken van Berlijn werden 
losgelaten, tot heden toe nog niet het geringste is 
vernomen. — Zij kunnen hunne vlugt tot in de binnen- 
landen van Afrika hebben voortgezet, en wanneer zij 
dâár, om hun blinkend schild, hetwelk den negers 
waarschijnlijk, wat het opschrift betreft, als eenen 
tegen tooverij behoedenden talisman zal zijn voorge- 
komen, gevangen of gedood zijn geworden, dan zal 
het moeijelijk vallen, dienaangaande spoedig of immer 
eenige inlichting te bekomen, want het zijn slechts 
smalle strooken van dit onmetelijk vaste land, wel- 
ke de eenigzins verder doordringende reiziger be- 
treedt, die van genoemde schilden kennis zouden 
kunnen bekomen, en daarvan berigten overbrengen. 
De aanleidende oorzaak van de aandrift tot verhui- 
zen bij de vogelen, moge intusschen zijn wat zij wil: 
het zal altijd met de eenvoudige huishouding der na- 
