187 
ten naar buiten, hadden de zwaluwen, reeds dik be- 
stoven, op elkander gezeten. Door de warmte van het 
vertrek spoedig weder levend geworden, was de ge- 
heele menigte, honderden in getal, plotseling opgevlo- 
gen, zoodat men dadelijk deuren en vensters moest 
openen, om zich weder van de wilde gasten te ont- 
doen. 
Bij het bezoek der ambtswoning, waar de zwalu- 
wengeschiedenis had plaats gevonden, werd het zoo 
even medegedeelde door een’ destijds nog levenden 
ooggetuige woordelijk bevestigd, en scheen des te ge- 
loofwaardiger, omdat er in het vertrek een geheel ka- 
binet met opgezette vogelen voorhanden was, dat de 
ooggetuige zelf had aangelegd; en toch moet het ge- 
heele vertelsel in de rij der fabelen opgenomen worden, 
omdat de zwaluwen, hier als winterslapers beschouwd, 
zich natuurlijkerwijze niet zóó hebben kunnen voor- 
doen, als ze hier gezegd worden te hebben gedaan. 
Winterslapers die, zoo als hier, uit hunne verstijving 
herleven , komen zeer langzaam bij. Eerst na veel ga- 
pen herstelt zich het ademhalen en den herlevenden 
bloedsomloop. Een langdurig tuimelen, krabbelen en 
fladderen had moeten voorafgaan ; de verhalers maak- 
ten daarvan geen gewag. Zij lieten veeleer de zwalu- 
wen dadelijk opvliegen, en op de vraag: of er niet 
eenige dezer zwaluwen, ten bewijze, voor het kabinet 
behouden en bewaard geworden waren? werd geant- 
woord, dat het opvangen, bij het woeste op-en om- 
vliegen niet mogelijk was geweest. Dit antwoord is 
