191 
zijn dubbel geweer met kogels geladen. Naauwelijks 
had hij een half uur in het woud rond gegaan, toen 
hem eene reusachtige gedaante met paardenpooten en 
een zwijnshoofd met hertshoornen te gemoet treedt. 
Onverschrokken biedt hij haar een »goede morgen.” 
De gedaante bedankt wellevend en vraagt hem, op het 
geweer wijzende, “wat is dat voor een dingetje, dat 
»ge daar onder den arm draagt?” — “Dat is mijne ta- 
»bakspijp,”” antwoord de jager. — “Ei lieve! laat mij 
»een weinig rooken,” zegt het spook op vriendelijken 
toon. De jager geeft het geweer over, en de ge- 
daante steekt het einde der loopen in haren mond. 
Na eenige malen te hebben getrokken, zegt zij: »maar 
»uwe pijp is verstopt.” — » Wacht, ik zal u lucht ge- 
»ven ,’ antwoordt de jager en spant de hanen ; »haal 
»nu maar frisch toe,” en op dit oogenblik trekt hij de 
beide loopen af. »Pts, pts,” en hiermede spoog de 
gedaante den jager de kogels voor de voeten; »sak- 
»kerloot , vriendje, gij rookt krasse tabak !” 
EDE 
VREEMDSOORTIGE ARMENBEDEELING. 
In den aanvang der fransche omwenteling, van de 
vorige eeuw, toen de philantropie tot eene soort van 
mode geworden was, zond de advocaat Erie pr BrAv- 
MONT aan den pastoor der St. Nicolaaskerk te Parijs 
