195 
3den jaargang, 3de aflevering, pag. 99 van dit tijd- 
schrift, gaf mij aanleiding tot deze opmerking. 
De geest, die dit artikel beheerscht, heeft blijkbaar 
eene neiging, om het oude te verheffen en het nieuwe 
te verwerpen, of althans het goede en doelmatige, 
dat het bevat, niet te erkennen. Onvoorwaardelijke 
gehechtheid aan het oude, waartoe de gewoonte 
veel toebrengt, leidt veel tot vooroordeel tegen, 
en ontevredenheid over het nieuwe. Het zij verre, 
dat ik deze aanmerking den S. als een verwijt 
zoude willen toewerpen; mij is het slechts te doen 
om het ware gezigtspunt, uit hetwelk de wet moet 
worden beschouwd, zoo veel mogelijk in het dag- 
licht te stellen, en te dien einde zal ik mij tot de 
hoofdtrekken van het artikel bepalen. 
Het hoofddoel der wet is bescherming van eigen- 
dommen en bescherming van het wild. Het zal wel 
een niet op te lossen problema blijven, om de weder- 
zijdsche belangen, van deze verschillende onderwer- 
pen, ten genoegen van velen te vereenigen. Wij, ja- 
gers, die de jagt sedert lang als eene eigenaardige 
zaak, afgescheiden van het denkbeeld van eigendoms- 
regt, hebben leeren beschouwen, kunnen moeijelijk 
beseffen , dat de geest van onzen tijd en het belang 
van den landbouw andere voorzieningen eischen. Het 
is bovendien eene erkende daadzaak , dat der zamenstel- 
ling van eene goede jagtwet, zelfs met het denkbeeld 
van publiek jagtveld, onoverkomelijke hinderpalen 
in den weg staan. Aan de wederzijdsche hete=een 
