196 
van deze onderwerpen moest, om een redelijk doel te 
bereiken, iets, voor zooveel de eigendommelijke aard 
der zaak toeliet, worden opgeofferd; doch het begin- 
sel moest onwrikbaar pal staan. 
Ik ontveins mij niet te verklaren , dat de verwach- 
ting, die art. 641 B. W. en de woorden des opstel- 
lers van dit wetboek in Staats-Vlaanderen bebben 
doen geboren worden, en welke, mijns inziens, op- 
gesloten ligt in de vragen, die de S., pag. 106, menig- 
een in den mond legt, in betrekking tot de jagt, on- 
gegrond, onbillijk is: onbestaanbaar, en strijdig met 
de bescherming van het wild. 
Uit die vragen vloeit voort, dat het regt van 
eigendom, voor den grondeigenaar, een vrijbrief 
zoude zijn van de bepalingen der wet, die tot de 
publieke orde behoort; dat hij, die geen duim 
gronds bezit, volstrekt niet op gelijke regten, als 
de grondeigenaar, aanspraak zoude mogen maken. 
Meent de S. dan, dat hij, die geen duim gronds 
bezit, niet evenzeer het regt van eigendom moet 
eerbiedigen, en van den grondeigenaar afhanke- 
lijk is? Het schijnt zoo. Beide stellingen zijn 
evenzeer verwerpelijk. De grondeigenaar, die vrij 
over zijn eigendom beschikt, kan, in betrekking; tot 
de jagt, echter niet zonder onbillijk te zijn, eene 
onbeperkte vrijheid verlangen, en hen, die geene 
grondeigenaars zijn, aan beperking onderwerpen. 
Men ziet, dat in die vraag onbillijke eischen, in 
strijd met de bescherming van het wild, liggen op- 
15° 
