197 
gesloten. Hij jammert over de beperking van de da- 
gen, van het getal hazen, en later doet hij zijn be- 
klag over de te groote vrijheid in de uitoefening van 
de lange jagt. Dergelijke contrasten behoeven geene 
wederlegging, evenmin als de bewering, dat de 
grondeigenaar met den minsten broodjager gelijk staat, 
De vooringenomenheid van den S. tegen de wet 
komt vooral uit bij zijne berekening over de kos- 
ten van de jagtacte. Vroeger betaalde hij voor 
permissie en registratie f 11,25, en nu f 15. Welk 
een verbazend verschil! Billijk zoude hij geweest 
zijn, indien hij nu ook even zeer het verschil van 
de bevoegdheid, dat hem zijne vroegere permissie en 
thans zijne jagtacte geeft, hadde aangeduid; dat on- 
derscheid is nog al treffend. Het is hier de vraag 
niet, of hem zulks persoonlijk voordeeliger ware; 
want men beoordeelt eene wet niet naar persoon- 
lijk, maar naar het algemeen belang. Ik merk in- 
tusschen aan, dat, onder de vorige wet, niet alle 
jagers in dien gunstigen toestand verkeerden, en dat 
hij, die geen grondeigenaar was,-of zoogenaamd ge- 
kwalifieeerd, en verschillende jagtbedrijven uitoe- 
fende, groote kosten voor onderscheidene acten 
moest opofferen. Zie 4 afdeeling der wet van 1814. 
De jeremiade omtrent art. 20 aangeheven, is even 
ongerijmd als ongegrond. Weet de S. dan niet, 
dat deze bepaling reeds in de wet van 1814 was 
opgenomen, en, schier zoo oud als eenige jagtveror- 
deningen, steeds gestreng is toegepast. 
