198 
“_ Men verbiedt’, zegt de S. den landbouwer kraai- 
jen, eksters en andere roofvogels te schieten, en met 
keffers en kleine huishonden in het veld te ko- 
men. Merkwaardige klagt in den mond van een’ 
jagtliefhebber? Zoude dit het middel niet zijn, om 
stroopers te vormen, en de wildbaan te vernietigen ? 
Zonder twijfel. Weet hij niet, dat de hond een der 
slimste roofdieren is, en te gevaarlijker voor den 
wildstand, naarmate zijn reukorgaan ontwikkeld is, 
en hij eenige ervaring in het veld heeft opgedaan? 
Hij jaagt dag en nacht. Ik vraag elken onpartijdige, 
of eene dergelijke stelling gegrond is, en de bescher- 
ming van het wild beoogt? 
Opzigtens de uitroeijing van het schadelijk gedierte 
schijnt de S., toevallig, de bepaling van art. 29 en 30 te 
vergeten. In deze artikelen heeft de wetgever geene 
middelen uitgezonderd, om der vermenigvuldiging 
van schadelijk gedierte paal en perk te stellen. Hij is 
niet getreden, zooals de S. verlangt, in de op- 
gave van de soorten van honden en de omschrijving 
van de verschillende daden, die als jagt beschouwd 
worden, en de zoodanigen, die strekken tot wering 
van schadelijk gedierte. En teregt; noch het een 
noch het andere is mogelijk. Definitiën zijn gevaar- 
lijk. Hij heeft zich voorbehouden, om, bij bui- 
tengewone magtiging, alle daden, alle middelen 
te veroorlooven, die tot dat einde noodzakelijk 
geacht, of zoo naar de plaatselijke gesteltenis 
als anderzins doelmatig aangewend kunnen worden 
