200 
slechte jagers. De knoeijer, om mij zoo uit te drukken, 
wreekt zijne onhandigheid op zijn’ hond, wijt die aan 
zijn geweer of eene andere bespottelijke omstandig- 
heid, en eindigt, tegen over anderen, met te klagen 
over den slechten staat van het Jagtveld ten gevolge 
der strooperij. Hij bedekt aldus zijne onhandigheid, 
en tracht de schoone gelegenheid, die zich voordeed, 
der vergetelheid prijs te geven, omdat zij eene bittere 
herinnering nalaat. 
Men ontwaart duidelijk, uit hetgeen de S. pag. 
Il en 112 vooruitzet, dat de bron van zijne klag- 
ten ontspringt uit de bepaling van art. 2 der 
wet. Hij moge al beweren, dat de verpligte afpa- 
ling niet zoude zijn eene beperking van eigendom, 
onmogelijk kan dit ontkend worden. Ik ontken niet, 
dat deze maatregel, bezwarend voor den grondeige- 
naar, eigenlijk gemakkelijk voor het jagende publiek 
zoude zijn, hetwelk daaraan gewoon is geworden. 
De gewoonte doet veel, zelfs zóóveel dat men het 
oude gebrekkige boven het nieuwe billijke en regt- 
vaardige verkiest. In de provincie Limburg, waar de 
afpaling onbekend is, en het grondbeginsel van art. 
2, volgens de wet van 1791 ‚ Steeds is toegepast, heeft 
men nooit aan eene afpaling gedacht. En waarom 
zoude men den grondeigenaar tot icts verpligten, 
dat door niets geregtvaardigd wordt, eene verpligting 
die, zoo hij ze niet volbrengt, hem zijn regt ont- 
neemt ; eene verpligting eindelijk, die volstrekt geen’ 
invloed op de bescherming van het wild uitoefent > 
