202 
dan de handhaving van de publieke orde. Men zie 
art. 14, 18 litt. a. en andere. Wanneer men de 
eigenlijke uitoefening van de jagt en het eigendoms- 
regt als twee onderscheidene bestanddeelen be- 
schouwt, zal men, in strijd met den S., tot de 
gevolgtrekking komen, dat hij ‚ die geen grondei- 
genaar is, maar slechts houder van eene jagtacte, 
belet wordt eenig regt op het wild uit te oefenen, 
zoolang hij niet door een wettig middel, pacht, 
huur, vergunning enz. dat regt heeft verkregen. 
Hier klaagt de S. dat de grondeigenaar met den 
jager, die geen duim gronds bezit, wordt gelijk 
gesteld; en onmiddelijk laat hij daarop volgen, dat 
de grondeigenaar, ten koste van den jager, wordt 
beschermd. Ik wenschte deze tegenstrijdigheid wel 
eens opgelost te zien. 
Hoezeer ik niet ontken, dat de schriftelijke vergun- 
ning tot lastige en onaangename moeite aanleiding 
geeft, en men, te goeder trouw, in moeijelijkheden 
kan worden gewikkeld, is het geene voldoende reden, 
om een hoofdbeginsel te verzaken, te minder, wan- 
neer het beginsel van publiek jagtveld geen’ invloed 
op de bescherming van het jagtveld zelf uitoefent. 
In de praktijk intusschen heeft de schriftelijke ver- 
gunning dien hinderpaal, waarvoor ook ik en schier 
elk jagtliefhebber beducht was, niet doen ontmoeten. 
Indien men de opgave der jagtacten, in de verschil- 
lende provinciën uitgereikt, nagaat, ontwaart men 
genoegzaam , dat het getal, zoo niet toegenomen, 
