203 
minstens zich staande heeft gehouden. Deze statistieke 
opgave bewijst meer dan elke redenering. 
De S. die in weerwil van zijn protest, moeijelijk zijn’ 
wrevel en afkeer tegen de wet bedekt, noemt artikel 
40 2de lid, eene magtspreuk. Ik noem de daar bedoel- 
de verklaring heilzaam, een’ steun voor den gemoedelij- 
ken jager, en in de toepassing uitmuntend werkt. Het 
is mogelijk, dat er zich opiniën voordeden, waardoor 
deze verklaring werd geweigerd; maar welke waren de 
redenen van weigering ? en bewijst een enkel geval tegen 
de menigte van hen, die de vruchten van deze bepaling 
hebben genoten? Het schijnt in Staats-Vlaanderen 
echter niet moeijelijk te zijn een buitengewoon aantal 
schriftelijke permissien bijeen te verzamelen; want, 
in zijne klagten over de uitoefening van de lange jagt, 
schijnt de S. zich, niet zonder afgunst, te be- 
klagen, dat zelfs vreemdelingen, Belgen, schriftelijke 
vergunningen bijeen kunnen zamelen. Een bewijs, 
dat de landeigenaar, aldaar even als elders in het 
algemeen, in betrekking tot de jagt, nog al toe- 
gefelijk is, en derhalve evenmin de verklaring bij 
art. 40 bedoeld zal weigeren. Het eene is een ge- 
volg van het andere, tenzij men den landeigenaar 
reden tot weigering hebbe gegeven. 
De stuk- of broodjagers geven om niets, zegt de 
S., en profiteren alleen. Is het aan de wet te wij- 
ten, dat de dief zich niet om hare straf bepaling 
bekommert? Meent de S., dat de strafbepaling hem, 
wien , zoo hij niets te verliezen heeft, toeh de gevange- 
