206 
magt der menschen. Van dáár, dat over onzen 
tijd zoo eene prozaische tint verspreid ligt. Hoe ge- 
grond de aanmerking, in het algemeen, ook moge 
zijn, aan de wet kan zoodanigen toestand niet wor- 
den toegeschreven. 
Ten slotte merkt de S. op, dat, hoezeer de op- 
brengst der jagt en visscherij aanmerkelijk moge zijn, 
de beregting der jagtdelicten de geheele opbrengst 
welligt absorbeert. In Nederland wordt bij alle za- 
ken slechts op één punt gelet, namelijk, het geldelijk 
voordeel der schatkist. Wat de eene hand ontvangt 
werpt de andere alzoo roekeloos weg. Zulke tegen- 
strijdigheden zijn den S. niet vreemd. 
Het is intusschen eene waarheid, dat de regts- 
pleging in dit onderwerp noodzakelijk meerdere kos- 
ten moet na zich slepen. Maar ik vraag op mijne 
beurt, of de wetgever terug mag deinzen, omdat 
eene strafwet in hare toepassing meerdere kosten zal 
vorderen? Neen, voorzeker, en te minder omtrent 
dit onderwerp, dat toch in aile geval de te rijzen 
kosten minstens door de opbrengst dekt en, naar 
mijne meening, nog al overtreft. Ik wenschte dat 
de S. eene betere manier van strafvordering hadde op 
gegeven ; of doelt hij door deze aanmerking op de, 
naar zijne meening, verkieslijkere transactie, vroeger 
toegepast ? De transactie is, in eene strafwet , cen 
onding, omdat de kennisgeving van een bij de wet 
strafbaar feit aan het oordeel, het goeddunken van 
één persoon wordt onderworpen, al stemt de overtre- 
