212 
scheidden, onuitwischbare herinneringen opleveren; ik 
misgun ze niemand , doch voor de mijne wensch ik ze 
niet te ruilen. 
Herinnert gij u nog, hoe uwe schoone, alom beroemde 
bruine teef van echt spaansch ras, ofschoon toen reeds 
bejaard, en hare drie jongen, die voor het eerst in 
het veld kwamen, op grooten afstand gelijktijdig voor 
één hoen stonden? Hoe wij uit eene groote vlugt pa- 
trijzen, die uit de aardappelen sprong, ieder een coup 
doublement double — gelijk Braze het noemt — 
maakten, zoodat van de 14 hoenders slechts 6 ontkwa- 
men? Hoe onze twee honden van hazen en konijnen, 
die hun voor den neus opsprongen , op het eerste » pst” 
terug kwamen, of dezelve bedaard bleven nakijken ? — 
Hoe zij eens, toen wij elk een hoen, op eenen bran- 
dend heeten, droogen dag, vleugellam schoten, en 
die in een zwaar eikenbosch, vol konijnen, vielen, in 
een oogenblik voor ons zaten, elk met het levend hoen 
in den bek? — Hoewel zulke tooneelen niet zeldzaam 
waren en het, Drana zij dank, nog niet zijn, is toch 
die herinnering steeds aangenaam. — Herinnert gij u 
ook nog hoe uwe Bella — de bedaardste hond van de 
wereld — als eene razende eene hoog door de lucht 
trekkende eend, waarop gij geschoten hadt en dacht ge- 
mist te hebben, vervolgde, toen wij dezelve eensklaps, 
op verren afstand, dood zagen nederstorten en de hond 
u dezelve medebragt? En dan die kolossale fasanten- 
jagten, laat in den jagttijd, langs den duinkant ge- 
maakt; het vangen van konijnen in den winter met 
14 
