213 
die onvergetelijke, bruine Zaks, — vrede zij hare 
assche! — in groote eikenbosschen met netten omzet? 
Het zoude inderdaad te veel tijd en te veel papier vor- 
deren, om al die genoegelijke oogenblikken, of liever 
dagen, achter elkander, door ons op de jagt doorge- 
bragt op te sommen; ik wilde ook nog iets voor een 
volgend voorjaar besparen. Welligt dat er ook dit jaar 
weder dingen gebeuren, die waardig zijn aan de ver- 
getelheid onttrokken en bij onze herinneringen opge- 
nomen te worden. — Ofschoon dit jaar de wildstand, 
bij onze voorjaars wandelingen, niet zóó voordeelig 
scheen als wij wel gewoon waren, kan een drooge 
zomer echter nog veel goedmaken, en — niettemin 
de strenge winter veel wild deed omkomen — hebben 
wij groote reden tot dankbaarheid, dat ten minste 
onze streken voor overstrooming bewaard bleven. 
Ik eindig deze, geachte leermeester, met de hoop dat 
wij nimmer gebrek mogen hebben aan nieuwe jagther- 
inneringen, en ons alzoo — volgens mijn systeem — 
een lang en genotvol leven ten deel valle. 
Dit wensch ik u en mij van ganscher harte toe! 
April 1855. S. 
