215 
in zoude herkennen. Even zoo kan het elders — waar 
dit spreekwoord in zwang is — het geval zijn met 
den kievit. Zoo werd oudtijds het vleesch van den 
reiger als een geregt voor den disch der vorsten ge- 
roemd, ofschoon het weinige dat de reiger als ge- 
braad oplevert, op verre na niet aan den tegenwoor- 
digen smaak voldoet. (*) 
De kievit in Nederland, gebraden op de wijze, die 
het overige vliegend wild zoo smakelijk maakt, is 
niet van dien aard om den lust tot eene tweede proeve 
op te wekken; de jonge vogel, ofschoon malscher , 
verschilt weinig in smaak met den ouden, die , be- 
halve den sterken, vischachtigen smaak, met taaije 
spiervezels is doorweven. 
Hieruit volgt, dat de kievit geen schot waard , en het 
nutteloos tijdverspillen voor den jagtliefhebber is, er 
zich mede bezig te houden; bovendien leert men de 
honden er op jagen, waartoe hun geschreeuw en 
stootend vliegen mede aanleiding geeft, hetwelk de 
honden in den waan brengt, dat zij ze kunnen van- 
gen. Gelijk zulks met meer andere watervogels plaats 
heeft, betoonen jonge honden weerzin in het appor- 
teren van kievitten. Het vangen met slagnetten — 
dat vroeger in verschillende provinciën plaats greep, 
doch nu bij art. 21 litt a der jagtwet verboden is — 
kon, wanneer het goed gelukken wil, bij den tegen- 
woordigen uitvoer naar Engeland, betere uitkoms- 
(9) In 1857 werden , uit het bosch bij Gouda, verkocht 564 reigers en 2000 
kwakken, van welke laatste soort het koppel voor één’ reiger werd gerekend, 
en gold het honderd f 75. — 
