221 
tje, bij naderend gevaar, door buitelen en schreeu- 
wend heen en weder te vliegen, het wijfje van het 
nest jaagt, wanneer het te vast zit; dat dit zich niet 
ver van het nest verwijdert, en altijd eenige passen 
loopt alvorens op te vliegen; derhalve volgt men 
het mannetje steeds met de oogen, en overziet tevens 
de vlakte, ten einde het punt goed op te merken , 
waar het wijfje van het nest rijst en haar loopen be- 
gint. Dit is het gansche geheim. Het wijfje zit, zoo- 
lang de eijeren niet zijn uitgebroeid , tot 9, hoogstens 
10 uur op het nest; wanneer het, bij het verlaten 
van het nest, onder het vliegen een of beide pooten 
laat hangen, dan zijn de eijeren bedenkelijk; en als 
het na eene korte vlugt, tegen den wind in, den grond 
bereikt hebbende, zich onmiddelijk schudt, en de ve- 
deren niet dadelijk glad aanliggen, dan zijn de eijeren 
aangebroeid, en behoeven niet verder onderzocht te 
worden. 
Men is gewoon den staat van bruikbaarheid der ei- 
jeren in het algemeen, door aanraking met het uit- 
einde der tong te beoordeelen — want de schaal van 
het bebroeide ei heeft de eigenschap van het vocht op 
te nemen, zoodat het aan de tong blijft kleven — 
en door schudden en vooral door het leggen in water te 
onderzoeken. Het is een vereischte, dat de eijeren 
daarbij onbeweeglijk op den bodem blijven liggen ; die 
boven drijven zijn niet meer tot koken geschikt, en 
die, welke , zonder boven te drijven , liggen te wagge- 
len, zijn min of meer aangebroeid , of hebben soms 
