222 
door de nachtvorst geleden , als wanneer de dooijer bij 
het koken niet hard wordt, ofschoon het wit deze 
verandering ondergaat. De tijd welken het ei noodig 
heeft om gekookt te worden, hangt mede af van den 
warmtegraad van het water, op het oogenblik dat de 
eijeren er in komen, den spoed, waarmede zij er uit ge- 
nomen kunnen worden en vooral van den graad van 
binding, die verlangd wordt. De edele kookkunst leert 
ook, dat het ei barst als het met een’ schok op den 
bodem van den ketel nederkomt, en dat een lepel van 
ijzerdraad, beter dan een gewone, aan het oogmerk 
voldoet om ze spoedig uit het water te nemen. De 
ervaring heeft geleerd, dat de kievit gaarne zijn 
nest op eene kleine verhevenheid bij of in eenen 
waterplas maakt, ook langs greppen en slootkan- 
ten, en vooral in de hoeken der laatste. Het nest 
is een eenvoudig kuiltje, ter grootte van een klein 
theeschoteltje, door pikken, uitkrabben en rond- 
draaijen bewerkt, zonder met eenige grashalmen 
of plantvezels belegd te zijn. Het getal der eijeren 
gaat vier niet te boven; zij zijn langwerpig en aan de 
punt spits toeloopende , welks kleur, even als die van 
het ei, ligt olijfgroen is; het is besprikkeld met 
zwart groene vlakken, die onregelmatig zijn, aan het 
dikke einde grooter worden en in elkander loopen. Het 
eerste ei, dat de jonge kievit legt, onderscheidt zich van 
de volgende door een’ indruk aan de punt, waardoor 
deze zich als afgeplat vertoont, ontstaan — gelijk men 
wil — door het te schielijk toenijpen van den anus, 
