227 
ren mijne voeten, van zoogenaamde waterdigte laarzen 
voorzien, doornat, en stampte ik op den grond om 
dezelve warm te houden. Een oude polderjongen (pol- 
der- of dijkwerker) daar zittende, en uit mijn manoeu- 
vreren de natte beenen beseffende, deed mij een smeer 
aan de hand, dat door hem en zijne kamaraden, 
steeds aan waterwerken arbeidende, gebruikt werd, 
namelijk: men neme boeren (gewone) siroop, drie 
vijfde deelen, en twee vijfde deelen hard rundervet; 
dit late men, al roerende, te zamen smelten. Dan wor- 
den de laarzen, die eenige malen nat en droog moe- 
ten geweest zijn (dus een dag of acht gedragen in alle 
weer), voor het vuur goed gedroogd en warm, zelfs 
heet gemaakt, en dit smeer er met den borstel in ge- 
wreven , over leder, zolen en naden; zoo dat men een 
half uur over iedere laars bezig is, dezelve gedurig 
bij gedeelten verwarmende, het smeer er in smerende en 
in borstelende. Ik betuig dat ik niet veel fiducie in dat 
smeer had; doch daar ik de laarzen, reeds een jaar door 
mij gedragen, — en steeds met alle smeer doorslaan- 
de, — toch weg wilde geven, liet ik dezelve met zoo- 
danig stroop- en vetsmeer inborstelen — en zie! noch 
dáuw noch sneeuwwater komt er sedert door. 
Die laarzen zijn nu van mij voor geen geld te koop; 
en als ik ooit dien polderjongen ontmoet, kan hij op 
een’ vrolijken dag staat maken. 
