229 
aanzijn door zoo vele gevaren bedreigd wordt, als dat 
des walvischjagers. — Het volgende verhaal moge daar- 
van ten bewijze strekken. 
Voor eenige jaren begaf zich een driemaster, te Ha- 
vre uitgerust, na op de kust van Patagoniën en Chili 
reeds eenige walvisschen gevangen te hebben, naar de 
zeeën van Nieuwholland, om daar de lading aan te vul- 
len, Gedurende eene gansche maand laveerde de wal- 
vischvanger ten oosten van het eiland Ika- Na- Mawi, 
zonder eenen enkelen walvisch te ontdekken, en er ont- 
brak nog een dozijn dezer dieren, om de lading vol- 
tallig te maken. Zij schenen echter — hetgeen dikwerf 
gebeurt — eene andere streek der zee te hebben op- 
gezocht, om de moordende harpoen te ontgaan; want 
er werd zoo naauwkeurig uitgekeken, dat zelfs de 
kleinste dolfijn niet onopgemerkt konde blijven. 
Men zag alzoo aan boord niet dan treurige aange- 
Zigten, die nog treuriger werden, toen de lucht ver- 
andering van weder aankondigde. De zon ging blee- 
ker dan gewoonlijk aan de kimmen onder, en een 
nevel strekte zich aan het westen over den hemel uit, 
die door de laatste stralen der zon roodachtig gekleurd 
werd. De bemanning staarde, de ellebogen op het 
scheepsboord gesteund , op dit schouwspel. 
»Als ik mij niet vergis,” zeide een oud matroos, 
»dan zullen wij wat opgefrischt worden,” terwijl hij 
op den rooden nevel wees, en de uitgerookte pijp in 
zijne muts legde. 
„Dat zal waar zijn,” was het antwoord, »nu een 
