2530 
»matige stoker zal ons geen kwaad doen; wij heb- 
»ben lang genoeg stilte gehad.” 
Op eenmaal klonk de stem van den matroos, die in 
de mars de wacht hield: »een walvisch!” — Als een 
tooverslag werkte dit woord; de treurige gezigten hel- 
derden op; er ontstond eene algemeene bedrijvigheid , 
die eensklaps de langdurige werkeloosheid verving. 
»Waar? waar? aan welke zijde?” riepen allen door 
elkander. 
»Aan stuurboord,” antwoordde de wacht, »hij is 
»buitengewoon groot.” 
De roode tinten der ondergaande zon hadden allengs 
voor eene graauwachtig-blaauwe kleur, die zich in 
het westen over de lucht verspreidde , plaats gemaakt; 
in het oosten verhief zich de maan, door den nevel 
buitengewoon vergroot, als een roode vuurkogel. 
»Kom aan mannen,” gebood de kapitein ; een dozijn 
matrozen iĳjlden naar de booten. 
»Maar, kapitein,” mompelde sidderend en verlegen 
een groote, rosharige matroos, die zijne oogen onaf- 
gewend op het punt gevestigd hield, dat de wacht als 
eenen walvisch had aangekondigd, »de zon is reeds 
»lang onder.” 
»Zwijg, domkop!” zeide de harpoenier , »die bluf- 
»fer is, als het er op aan komt, alleen goed om tegen 
»te spreken.” 
»Kom, in de boot ,” zeide een luitenant, die voor- 
bij ging,” morgen kunt gij tegenspreken zoo veel gij 
» wilt; nu moet de boot bemand worden.” 
