231 
Morrend liet zich de matroos in de boot af: wik 
»heb het er niet erg op; het is een hondenwerk om 
»in den maneschijn te visschen, en dat nog wel op 
»eenen vrijdag ; een slecht voorteeken !” 
Spoedig verwijderde zich de boot van den driemas- 
ter, door eene tweede gevolgd om, in geval van nood, 
hulp te kunnen bieden. 
Onze onverschrokkene visschers hadden ras den af- 
stand doorklieft, welke hen van het aangeduide voor- 
werp scheidde: zij ontwaarden nu den grootsten wal- 
visch die zij immer gezien hadden; evenzeer als zijn 
omvang ontzag inboezemde, spoorde hij hen tevens 
tot meer dan gewone voorzigtigheid aan. Eene wind- 
hoos die door de toppen der eiken bruischt, verwekt 
geen minder gedruisch dan de beide waterstralen, wel- 
ke, met ongewone kracht, uit zijne neusgaten omhoog 
gedreven werden. Men stelle zich een eiland voor, 
dat plotselings uit den oceaan verrijst, om een denk- 
beeld van deze reusachtige massa te kunnen vormen, 
welke , onderduikende, haren breeden staart als eenen 
waaijer uitspreidde. Die staart is het eenige verdedi- 
gingswapen, dat de natuur aan den walvisch schonk; 
doeh zijne kracht is vreeselijk. Wee, der ranke boot 
en hare bemanning, welke hem niet door snelle wen- 
dingen weet te ontwijken. Dikwerf komt de man- 
schap met eene hevige slingering en den schrik Mij; 
maar de boot wordt meestal verbrijzeld. De luite- 
nant, die het bevel voerde, was wel jong, maar toeh 
genoegzaam ervaren om niet onvoorzigtig den staart 
