232 
te naderen; hij wendde derhalve, en maakte eenen 
halven cirkel, eer hij den vijand aantastte. 
Intusschen was de laatste avondschemering verdwe- 
nen, en het roode licht der maan verlichtte treurig 
den toenemenden nevel. Slechts flaauw konden zij de 
tweede boot onderscheiden, die hen op geruimen af- 
stand langzaam volgde. Men behoorde die af te wach- 
ten, maar de steeds dikker wordende nevel deed de 
manschap besluiten om den aanval dadelijk te be- 
ginnen. 
Op een woord van den luitenant wendde de boot, 
en de harpoenier nam eene der neven hem liggende 
harpoenen ter hand, om ze, zoodra de walvisch weder 
boven kwam, te werpen. Een oogenblik later schui- 
felde het scherpe staal door de lucht, en drong diep in 
het ligchaam van den walvisch. Doch dit is slechts een 
voorspel van den strijd; het dier nu door de harpoen- 
lijn aan de boot bevestigd, moet later door lanssteken 
verder afgemaakt worden. 
In het eerst stuitte de walvisch, door den onver- 
hoedschen steek verdoofd, zijne vaart, maar deze toe- 
stand was van korten duur. Spoedig zag men dat hij, 
zich schudde, en pogingen aanwendde om zich van het 
vreemde voorwerp, welks pijnlijken invloed hij onder- 
vond, te ontdoen; eensklaps schoot hij in felle vaart 
voorwaarts, het ranke vaartuig met zich slepende. 
De toestand was alles behalve aangenaam. De nevel, 
die meer en meer toenam, begon reeds de kleine ruimte 
tusschen de boot en den walvisch te bedekken. Hadde 
