233 
men der voorzigtigheid gehoor gegeven, men had de 
lijn moeten afkappen; doch zóó dachten onze walvisch- 
jagers niet. Noch de luitenant noch de harpoenier wa- 
ren lieden, die zich door vrees lieten bekruipen; zij 
meenden, dat de eer hun verbood in eene laffe vlugt 
hun heil te zoeken. Alleen hunnen moed gehoor ge- 
vende, besloten zij om niet dan met hunnen buit aan 
boord terug te keeren. 
De rosharige matroos, die reeds bij de afvaart onheil 
voorspeld had, kon ‘zijn voorgevoel, ook gedurende den 
kamp met den walvisch, niet verzwijgen ; hij zuchtte on- 
ophoudelijk en herhaalde binnensmonds »in den nacht — 
»en dat nog wel op eenen vrijdag !” — Het zij dat deze 
woorden indruk op zijne makkers maakten, het zij 
dat de gevaren, die zij liepen, ook hun duidelijk wa- 
ren, geen was er, die het gevoelen van den luite- 
nant en den harpoenier deelde; maar geen hunner 
wilde het doen blijken, en in angstige verwachting 
werden zij met den snel voortschietenden walvisch 
medegesleept. Te vergeefsch werden middelen be- 
proefd, om hem van rigting te doen veranderen, 
even weinig gelukte het om met eene scherpe lans 
de spieren van den gevreesden staart te verlammen ; 
met de snelste vaart doorliepen zij eenige mijlen in 
eene regte lijn. 
Den vijand te vermoeijen, hem den doodsteek te 
zeven , en inmiddels de slagen van zijnen staart te 
ontwijken, was het eenige denkbeeld, dat de zeelic- 
den bezig hield. Zoo lang de walvisch in eene regte 
