234 
lijn voortstreefde, behoefde men slechts op de lijn 
acht te geven, om ze beurtelings te vieren of aan te 
halen; doch geheel anders werd het, toen plotslijk het 
dier eene tegenovergestelde rigting aannam en met 
zijn gansche gewigt de boot bedreigde, die hem snel 
volgde. Een oogenblik hield men zich voor verloren ; 
doch door eene gelukkige rugwaartsche beweging ont- 
week men den slag, en het bootsvolk juichte »vic- 
»toria!” toen de luitenant, in hetzelfde oogenblik, 
den vijand, op de meest verwondbare plaats, met eene 
harpoen trof. De walvisch verwde de golven met 
zijn bloed; de bemanning verwachtte gespannen het 
oogenblik , waarop hij zijn testament zoude maken. 
»Hij duikt onder,” riep de luitenant, »vier de lijn, 
»jongens, goed opgepast; vieren! vieren !” 
»Zal hij tot morgen grond zoeken? steeds bot 
»gevierd, jongens,” zeide de luitenant, toen eens- 
klaps een angskreet gehoord werd, die alle maar al 
te zeer begrepen; de lijn had had zich verward. De 
boot ontving eenen geweldigen schok, zonder nogtans 
om te slaan. 
»Hak de lijn af!’ klonk het van alle zijden; doch 
de luitenant tastte te vergeefsch rond, hij kon de daar- 
toe bestemde bijl niet vinden; de schok had ze van 
hare plaats geworpen. 
Reeds liep het water in de boot, de doodangst tee- 
kende zich op aller gezigten; bleek, met koud zweet 
bedekt, sloten de meeste van schrik de oogen , en ver- 
wachtten den dood, Daar gelukte het den harpoenier 
