235 
een groot mes te grijpen, en het touw brak af, als 
eene zweep klappend; de boot rigtte zich weder op. 
Zij waren gered! 
Onze zeelieden, hoe ruw zij ook waren, wierpen 
onwillekeurig eenen dankbaren blik hemelwaarts, en 
stonden eenige oogenblikken sprakeloos. Ook rond 
om hen heerschte de diepste stilte: het schip, de 
maan, het zwerk alles was in den zwaren nevel ge- 
huld; slechts met moeite hadden zij het grootste schip 
op vier vademen afstand kunnen ontdekken. Doch het 
gevaar, dat zij ontgaan waren, was 200 groot geweest, 
dat het hun toescheen, dat zij niet ligt in een grooter 
konden geraken. Zoo is de mensch; de dood vreest hij 
als het ergste, en is hij dezen ontkomen, dan meent 
hij niets meer te duchten te hebben. De eerste, die 
de stilte afbrak was de rosharige matroos ; nadat hij 
een’ diepen zucht geslaakt had mompelde hij : »ik had 
»het wel voorzegd — men moet meer dan dwaas 
»zijn, om op dit uur eenen walvisch te willen van- 
„gen — en dan nog wel op eenen vrijdag !’ 
De harpoenier was weder in zijne gewone vrolijke 
luim geraakt, en verlustigde zich in het bijgeloof van 
den matroos: »gij zijt een brave borst,’ zeide hij, 
»maar drommels bijgeloovig, en de duivel hale mij als 
»gij het niet zijt, die ons ongeluk aanbrengt.” 
Den volgenden morgen was de luchtsgesteldheid de- 
zelfde ; de boot was van alle zijden door eenen digten 
nevel omgeven. Men trachtte elkander moed in te 
spreken , en versterkte zich met de scheepsbeschuit en 
