236 
kaas, die men had medegenomen. Intusschen bleef de 
nevel aanhouden, en de dag, die in angstige verwach- 
ting werd doorgebragt, werd door eenen treurigen 
nacht gevolgd. 
Een luchtige morgenwind, die onverwachts opstak , 
deed den nevel verdwijnen, en de zon verrees helder 
aan den horizont; het eerste voorwerp, dat zij ontdek- 
ten, was hun schip op eenige mijlen afstand en, meer 
in de nabijheid, zagen zij eenen reusachtigen klomp op 
de golven drijven. Zij roeiden derwaarts en — wie 
kan hunne vreugde beschrijven — het was de ver- 
wonde walvisch, die nog flaauw, in zijne laatste 
stuiptrekkingen, met den dood worstelde. Men wierp 
hem nogmaals eene harpoen in het lijf, en bevestigde 
de lijn aan de boot. 
Men had hen van het schip bemerkt; zij zagen ras 
de andere boot naar hen toe stevenen, en met hare 
hulp werd de doode walvisch aan boord gebragt. 
Met een luid »hurrah!” werden de onverschrokken 
walvischjagers en hun reusachtige buit begroet. Alle 
gevaren en doorgestane angsten waren vergeten; de 
rosharige matroos evenwel kon niet nalaten te zeg- 
gen: »het is meer geluk dan wijsheid; want dát 
»was geen tijdstip om op de vangst uit te gaan, en 
»dan nog wel op eenen vrijdag !” 
