239 
Ginds kruist de jager door het hout 
Met dubbelloop en hond, 
Of zoekt op ’t ruime heideveld 
Of op de stoppels rond; 
Daar staat Diaan, en ‘t snelle haas 
Rolt door het moordend lood; 
Nu drinkt hij, volgens oud gebruik, 
»Het eerste haas zijn dood !’ 
Daar trekt de wakk're jagerstros 
Omgord met ‘t jagtgareel, 
Op gindsche vlakke heìde los, 
Den windhond aan het zeel; 
»’tSa voort!’ daar snelt in vogelvlugt 
Het rappe haas vooruit, 
Doch sneller volgt de windhond na 
En maakt het tot zijn’ buit. 
Hier stort het edel veldhoen neêr, 
Getroffen in zijn vlugt, 
Daar haalt het zelden missend roer 
De houtsnip uit de lucht; 
Hier treft hij, langs den waterstroom, 
De schuwe eend in °t riet; 
Terwijl hij, in het veenmoeras, 
De vlugge snippen schiet. 
Ginds werkt , in °t hooge, weeste duin, 
De weiman met zijn fret, 
Die “tstil verblijf van ‘t schuw konijn 
Met builen heeft bezet; 
