241 
jaar, heeft meermalen bewezen, dat de voortteling; 
van den visch geeindigd kan zijn op het oogenblik, 
dat de visscherij wordt gesloten, en omgekeerd, 
naauwlijks was begonnen, als zij weder werd ge- 
opend. 
Het tijdstip en de tijdruimte, bij deze sluiting aan- 
geduid, strookt dus niet met de voortteling , omdat 
deze grooter tijdruimte vervult. Ik ontken niet 
dat het uiterst moeijelijk is, tijdstip en tijdruimte 
juist aan te duiden en af te bakenen, dewijl, in 
alle geval, deze tijdruimte zoovele maanden zoude 
behooren te omvatten, dat daardoor eene onbereken- 
bare schade aan het beroep van visschen zoude wor- 
den toegebragt, en derhalve ook geene aanbeveling 
verdient. De geschiedenis der wetgeving, op dit punt, 
bewijst voldoende, naar ik meen, dat men nimmer 
een’ bepaalden regel omtrent het openen en sluiten 
van de visscherij schijnt te hebben kunnen vaststellen , 
zonder in de zwarigheid te vervallen, die ik zoo even 
aanstipte. ° 
Bij het reglement op de visscherij, van 23 Septem- 
ber 1808, was het vangen van snoek , baars, karper 
of brasem verboden, van af 1 April tot 15 Junij ; ter- 
wijl op het visschen van vele andere vischssoorten 
geene verbodsbepaling voorkomt. 
De wet van 11 Julij 1814 nam deze bepaling niet 
op, maar droeg de regeling van dit onderwerp op 
aan de zorg van den Opperhoutvester, in overleg met 
de Gedeputeerde Staten van elke provincie. 
