268 
bronsttijd kampen de stieren onderling met groote 
woede, en in dien tijd zijn zij den menschen hoogst ge- 
vaarlijk, vermits zij door hun’ scherpen reuk hunnen 
vijand op grooten afstand ontwaren. Wanneer zij al- 
leen zijn ontwijken zij den mensch, doch in kudden 
vereenigd trotseren zij blindelings elk gevaar. Door de 
Indianen worden zij met pijlen gedood; deze maken 
te paard jagt op hen; zij rennen eensklaps onversaagd 
onder de bisons, waardoor deze meestal, verschrikt 
en in snellen loop, de vlugt nemen. De jager vervolgt 
dan een dergenen, welke hem het vetste schijnen , en 
zoekt hem door een pijlschot achter het schouderblad 
te dooden. Zonder zich op het oogenblik verder om 
het verwonde stuk te bekommeren, jaagt hij dadelijk 
een ander na, en doodt op deze wijze, eer het paard 
afgemat is, tien tot twaalf bisons. De paarden zijn 
op deze jagt even goed afgerigt als de jagers, dewijl 
zij de hun toegedachte stooten met groote vaardigheid 
weten te ontwijken. 
Het vleesch der bisons is malseh en smakelijk, 
inzonderheid worden de tong en de bult voor lek- 
kernijen gehouden; van de talk en de huid wordt 
hetzelfde gebruik gemaakt als van die van ons rund- 
vee. De hairen der bisons zijn zeer fijn, en van de 
ongeschoren huiden worden voortreffelijke winterdek- 
ken bereid; het wollig gedeelte van het hair levert 
kousen en andere kleedingstukken , maar het kost 
veel arbeid, dat gedeelte van het hair af te zonderen. 
Wij willen hier plaats geven aan eene zoo merk- 
